Klik hier om het hele blog te lezen.

Veel mensen zien het hebben van een elektrische fiets als lui zijn. Maar het is zo dat een elektrische fiets alleen vooruit gaat als je trapt. Nu zou je denken dat mensen op een normale fiets meer trappen en dus meer moeite doen om vooruit te komen. Uit het onderzoek is gebleken dat mensen met een ‘gewone’ fiets deze minder vaak gebruiken dan mensen met een elektrische fiets. De e-bikebezitters pakken vaker hun fiets en rijden langere afstanden. Zij maken meer kilometers en verbruiken uiteindelijk meer energie.

Gezonde levensstijl

Belangrijk om gezond te blijven is natuurlijk om in beweging te blijven. Het is niet zo dat als je nu een e-bike aanschaft en er af en toe gebruik van maakt, dat je meteen gezond bezig bent. Hoe kan de e-bike bijdragen aan een gezonde levensstijl? Laat de auto, scooter of brommer staan en pak lekker de elektrische fiets! Je zou bijvoorbeeld een aantal keer per week naar je werk kunnen gaan met de e-bike in plaats van de auto of het openbare vervoer. Hierdoor verbrandt je al gauw meer calorieën.

Daarnaast zou je er ook voor kunnen kiezen om te fietsen op de laagste stand. Je maakt dan geen gebruik van maximale support van de motor, je doet dus het meeste werk zelf. Stel dat je moet fietsen op een steil oppervlak zoals een brug of heuvel, dan kun je alsnog kiezen voor een hogere stand. Wil je al je energie kwijt? Zet de motor lekker uit en verbrand nog meer calorieën! Nog een handige weetje over de accu van je e-bike: de accu gaat langer mee op een lage stand omdat hij minder wordt belast, dus hij is minder snel aan vervanging toe.

De e-bike en het verkeer

Fietsen is niet alleen gezond, maar het scheelt ook een hoop gedoe of stress in het verkeer. Je fietst de files lekker voorbij en je hoeft niet meer op zoek naar een parkeerplek. Hoe ideaal! Dit geldt niet alleen voor de gewone fiets, maar ook voor de elektrische fiets. Eerst pakte je bijvoorbeeld de auto voor lange afstanden. Dat is nu met de e-bike verleden tijd! Laat de auto lekker staan en spring op je elektrische fiets. Nog een pluspunt is: je bespaart ook nog eens brandstofkosten en draagt bij aan de vermindering van de co2-uitstoot. Dankzij de e-bike kom je vaker in de buitenlucht wat een positief effect heeft op je lichaam en geest. Denk bijvoorbeeld aan een betere nachtrust waardoor je je fitter voelt. Ook kun je tijdens het fietsen genieten van de natuur. Je bepaalt je eigen tempo en als je even wilt stoppen kan dat gewoon! Kortom fietsen zorgt voor een ontspannend gevoel en dus minder stress.

Tegenwoordig heb je verschillende opties als je voor een elektrische fiets wilt gaan. Denk bijvoorbeeld aan een elektrische stadsfiets, vouwfiets, bakfiets, mountainbike etc. Deze elektrische fietsen kunnen met bijtrappen een snelheid halen van 25 km/h. Daarnaast heb je ook een elektrische fiets die zelfs 45 km/h haalt, dit is de speed pedelec.

C0₂-uitstoot van een e-bike

Een steeds groter aantal consumenten is geneigd om duurzame producten aan te schaffen. Dit is natuurlijk in het belang van het milieu. Het is belangrijk dat we gezamenlijk ons best doen om milieuvriendelijke alternatieve producten te consumeren. Vorig jaar is berekend dat een nieuwe auto per gereden kilometer 117 gram co2-uitstoot.

Gelukkig is een e-bike een prima alternatief voor de auto. De elektrische fiets veroorzaakt namelijk maar 3 procent van de CO₂-uitstoot van een gemiddelde auto. De CO₂-uitstoot van een e-bike komt vrij door het opwekken van de elektriciteit voor de accu. Gelukkig is dit veel minder dan bij een auto. Door het gebruik van een e-bike draag je dus bij aan een schonere lucht en een beter klimaat.

Accu inleveren

Van alle onderdelen van een elektrische fiets gaat de accu het minst lang mee. Als je een e-bike hebt aangeschaft is het belangrijk om zuinig met de accu om te gaan. Hoe minder motorsupport je gebruikt, hoe langer je accu meegaat. Om een accu te produceren zijn schaarse metalen nodig en veel energie. Daarmee is dit onderdeel van de fiets het meest milieubelastend. Tegenwoordig scheiden we steeds meer afval in het belang van het milieu. Mocht je accu oud zijn of kapot gaan dan raden wij je aan om deze ook gescheiden in te leveren zodat deze gerecycled kan worden. Dit kan bij de milieustraat van je gemeente. Stel dat je je fiets wilt inruilen bij een fietsenwinkel bij jou in de buurt, dan zullen zij de afvalscheiding van je accu regelen.

Oplaadpunten

Een elektrische fiets heeft meerdere voordelen. Je hebt geen parkeerproblemen, het scheelt brandstofkosten, je kunt genieten van de omgeving en het is ook nog eens goed voor je conditie. Je moet wel in je achterhoofd houden dat je de accu van tevoren oplaad. Stel dat je een afspraak hebt en bent vergeten om je fiets van te voren op te laden. Dat is erg vervelend, maar dit hoeft op zich geen probleem te zijn, want je hebt in Nederland ook oplaadpunten voor de fiets! Terwijl jij lekker aan het lunchen bent in dat ene restaurant of aan het shoppen bent in het winkelcentrum, kan de accu van jouw elektrische fiets ondertussen opladen.

In de gebruikshandleiding van je elektrische fiets staat belangrijke informatie met betrekking tot de accu van je e-bike en hoe je hier het beste mee om kunt gaan. De levensduur van een accu wordt met name beïnvloed door de aard en de duur van het gebruik. Iedere lithium-ion accu veroudert op natuurlijke wijze, zelfs als de accu niet wordt gebruikt.

Lees altijd eerste de bijgeleverde documentie of download hier de handleiding die bij jouw elektrische fiets hoort.

Regel 2. Bewaar accu bij kamertemperatuur

Je kunt je accu het beste bewaren bij kamertemperatuur, bij voorkeur tussen de 10 en 20 graden. Probeer dus hele hoge (hoger dan 25 graden) of hele lage (lager dan -10) temperaturen te vermijden. Dit kan de levensuur van je accu flink verkorten. Bij regelmatig fietsen in de kou is het aan te bevelen om thermische beschermhoezen te gebruiken. Berg een lege of bijna lege accu nooit in een koude omgeving op, dit kan zorgen voor diepontlading, waarbij de accu onbruikbaar wordt.

Plaats je accu in de winter pas kort voor vertrek in je e-bike en zet je e-bike in de zomer niet in de volle zon. Laad de accu altijd bij kamertemperatuur op en niet als de temperatuur onder het vriespunt ligt.

Regel 3. Vermijd een langdurige volle of lege accu

Gebruik je je e-bike voor een langere tijd niet? Probeer je accu dan ongeveer tussen de 30% en 70% opgeladen te bewaren. Een accu die juist helemaal vol of helemaal leeg is slijt het hardst.

Check één keer in de maand de laadstatus van je accu. Is deze onder de 30%? Laad hem dan even kort bij.

Regel 4. Gebruik de juiste lader

Gebruik altijd de lader die bij je accu hoort. Dan weet je zeker dat je accu van je e-bike op de juiste manier wordt opgeladen.

Regel 5. Voorzichtig reinigen

Haal altijd de accu van je elektrische fiets, voordat je deze gaat schoonmaken. Voorkom dat de elektrische componenten nat worden en zet hier geen directe waterstraal op. De stekkerpolen af en toe schoonmaken met een vochte doek kan geen kwaad. Daarnaast kun je deze licht invetten.

Regel 6. Verwijder accu bij transport

Haal bij transport van je elektrische fiets altijd je accu uit de fiets. Dit zorgt voor een veilig transport van je e-bike.

Regel 7. Repareer je accu nooit zelf

Repareer je accu nooit zelf wanneer deze kapot is of onderhoud nodig heeft. Laat deze altijd controleren bij een Gazelle-winkel bij jou in de buurt. Met een diagnosetoestel kan de Gazelle-dealer de conditie van de accu controleren.

Er zijn 800 Gazelle fietsenwinkels in Nederland. Er zit er dus altijd één bij jou in de buurt.

Regel 8. Recycle de accu

Een fietsaccu heeft helaas niet het eeuwige leven. Is de accu van je elektrische fiets aan het einde van zijn levensduur? Lever dan in bij een Gazelle-winkel of bij één van de meer dan tweeduizend inzamelpunten.

Gazelle, de fietsbranche en Stichting Batterijen (STIBAT) hebben daarvoor een zorgvuldig inname- en recyclesysteem ontwikkeld.

‘In 2012 heb ik een harstilstand gehad. Daarna nam ik me voor om voortaan gezonder te leven en meer te gaan bewegen. In eerste instantie dacht ik aan hardlopen, maar ik krijg vrij snel last van mijn knieën. Fietsen is minder belastend en minstens zo leuk. Ik heb een carbon racefiets met schijfremmen en elektrisch schakelen gekocht, waarop ik niet lang daarna al kon meekomen met de snelle jongens. Ik ben niet iemand die in het weekend een hele dag op de racefiets gaat zitten, maar op zondag even twee uurtjes fietsen is heerlijk. Vaak met m’n broer, met wie ik samenwerk. Op de racefiets kunnen we dan rustig nog wat zakelijke dingen bespreken. Ik vind het ook leuk om met een vriend ergens een uurtje naartoe te fietsen, op een terrasje in de zon een appeltaartje en cappuccino te pakken en dan weer terug te fietsen. Dan combineer je beweging met genieten en bijpraten. Omdat racefietsen in de winter wat gevaarlijker is, heb ik sinds een paar jaar ook een mountainbike. Hij heeft van die dikke banden, echt een prachtig ding, maar ik ben er nog niet zo’n held op. Laatst was ik in Lage Vuursche aan het mountainbiken, waar je veel diepe, korte en smalle paadjes tussen boompjes door hebt. Op zulke momenten is mijn fiets eigenlijk te snel voor mijn kunnen. Dan moet ik even inhouden, maar verder heb ik er wel lol in. Doordeweeks fiets ik regelmatig naar m’n werk op m’n elektrische fiets. Vanuit Amstelveen ga ik eerst door een stukje natuur, wat heerlijk is. Ik ruik de geur van de bomen, ik zie vogels vliegen. Dichterbij Amsterdam wordt dat wat minder, maar dan heb ik al een lekkere portie frisse lucht binnen. Je voelt je daardoor een heel ander mens.’

‘Sinds twee jaar ga ik op de fiets naar m’n werk, zo’n 20 kilometer verderop. Eerst deed ik dat op de elektrische fiets van m’n vrouw. Dan was ik zo’n 45 à 50 minuten onderweg. Omdat de route prima geschikt is voor een snellere fiets, ben ik na een tijdje overgestapt op een speed pedelec. Dan ga ik 43 km/u, dus bijna net zo hard als een brommer. Omdat je redelijk moet meetrappen om die snelheid te halen, voelt het wel als ‘normaal’ fietsen. De output is alleen 250 procent, want binnen een half uur ben ik op mijn werk. Dat is een perfect ritje om de dag mee te beginnen en te eindigen. Je komt frisser aan op je werk en na een drukke dag fiets je alle stress even van je af. Als ik met de auto naar mijn werk ga, dan voel ik aan het eind van de dag vaak nog een beetje spanning in mijn nek. Dat heb ik niet als ik even lekker heb gefietst. Een groot deel van mijn route loopt langs de Waal. Dat is een mooie omgeving waar je vaak vogels ziet. Omdat de pedelec geluidloos is, schrikken ze niet van me. Vaak vliegen ze zelfs een stuk met me mee, dat is heel grappig. In 20 maanden tijd heb ik op deze manier 10.000 kilometer afgelegd, 300 uur gefietst en 20 benzinetanks bespaard. Het was niet mijn doel, maar ik ben ook nog 5 kilo afgevallen. Elke dag als ik naar mijn werk ga, heb ik weer zin om mijn fiets te pakken. Het is voor mij de ultieme vervanger van de auto.’

‘Mijn moeder had geen auto, dus de fiets was vroeger ons enige vervoersmiddel. Met de jaren was ik eigenlijk vergeten hoe lekker ik dat vond, omdat je dan toch sneller de auto pakt. Totdat ik voor m’n werk van Amsterdam naar Athene vloog en met de man naast me aan de praat raakte. Hij werkte in de fietswereld en reageerde verbaasd toen ik zei dat ik in Athene een taxi pakte naar m’n werk: ‘Dat moet je niet doen joh, waarom ga je niet lekker fietsen? Weet je wat, ik kom je morgenochtend ophalen.’ Ik dacht: die komt natuurlijk nooit opdagen, maar hij kwam wel. Op de fiets! In Athene heb je geen fietspaden, dus we reden deels over een 80 kilometerweg. Het verkeer is altijd druk en staat overal vast, waardoor je er met de auto lang over doet om op je bestemming aan te komen. Met de fiets slingerden we overal makkelijk doorheen, je bent lekker buiten en je ziet nog eens wat. Op kantoor verklaarden ze me voor gek: ‘Veel te gevaarlijk om hier te fietsen, dat moet je niet doen!’ Maar mijn nieuwe fietskennis loodste me overal keurig doorheen. Een paar dagen later zag ik dat een ex-collega een duurzaamheidsevenement ging organiseren en ik vond dat zij mijn nieuwe fietsvriend als spreker moesten hebben. Beiden partijen vonden dat een goed plan – en mij fietsvriend besloot zelfs om vanuit Athene naar het duurzaamheidsevenement in Kroatië te gaan fietsen. Hij stak mij met z’n enthousiasme aan om hetzelfde te gaan doen, alleen kon ik negen dagen fietsen echt niet combineren met m’n fulltime job en twee kinderen. Ik ben daarom naar Tirana in Albanië gevlogen, waarna ik in vier dagen door Montenegro, Bosnië & Herzegovina en Kroatië ben gefietst. Veel tijd om te trainen had ik van tevoren niet, maar het speciale fietsbroekje kwam goed van pas. De eerste dag op de fiets deed me denken aan vroeger. Lekker de vrijheid, geen zorgen aan je hoofd, de wind door je haren. Ik kon gaan en staan waar ik wilde. Dat gevoel hield de hele trip aan, al waren er natuurlijk ook momenten waarop ik dacht: wat ben ik aan het dóén? Waarom zit ik hier op deze fiets? Er zijn in Kroatië geweldige stranden, hoezo lig ik niet lekker op een handdoekje aan zee? Maar dat gevoel was ook steeds snel weer voorbij, want ik vond het vooral heel leuk en uitdagend. Ik kwam eigenlijk tot het inzicht dat fietsen deels staat voor het leven. In je leven heb je ups en downs, je moet met positieve en negatieve dingen omgaan. Sommige mensen gaan in retraite om dat een plek te geven, ik ging 525 kilometer fietsen. Het gaf zo’n kick dat ik dat op eigen kracht kon bereiken! Ik wil niet zeggen dat deze fietstocht mijn hele mindset heeft veranderd, maar het heeft absoluut iets in me losgemaakt. Al was het maar dat ik tegenwoordig ook thuis weer vaker de fiets pak.’

‘Mijn opa is een keer op de fiets over de Afsluitdijk gegaan. Ongetraind, omdat hij daar zin in had. Ik vond het een leuk idee om gewoon een stuk te gaan fietsen, zonder dat je weet wat je te wachten staat. En hoe zou ik dat beter kunnen combineren dan met een bezoek aan mijn opa en oma? Ergens ben ik blij dat ze ver weg wonen; vanuit mijn woonplaats Alkmaar is het dik tweehonderd kilometer naar hun huis in Oude Pekela. Op die manier werd het een écht avontuur. Voor zekerheid had ik onderweg twee overnachtingen geboekt en aan mijn man gevraagd of hij me op de derde dag met de auto bij m’n opa en oma kon oppikken. Ik ben altijd al gek geweest op fietsen, maar het was voor het eerst dat ik zo’n lange tocht ging doen. Mijn plan was om van tevoren flink te gaan trainen, alleen kwam dat er niet echt van. Ik heb wel een speciale fietsbroek gekocht, twee zelfs, en bij de fietshandel om een goeie leenfiets gevraagd. Vervolgens heb ik mijn opa en oma laten weten dat ik op de fiets zou langskomen, waarna ze me voor gek verklaarden, haha. De eerste dag richting Den Oever vond ik meteen heel gaaf. Ik had muziekjes en luisterboeken op m’n telefoon gezet, zodat ik onderweg wat te doen had en lekker kon rondkijken. Dat was puur genieten. De tweede dag verliep ook perfect, want ik ging de Afsluitdijk over met een zonnetje en wind mee. Slechts één keer heb ik onderweg een buitje gehad, verder waren de omstandigheden ideaal. Op de derde dag kwam ik prima op tijd aan bij mijn opa en oma, waar er appeltaart op me wachtte. Ik heb de leenfiets daarna meteen gekocht, zo enthousiast was ik. Waar ik vroeger de auto pakte, stap ik nu op mijn fiets. Je beleeft meer, je ziet meer en je bent lekker buiten. Ik heb veel meer waardering gekregen voor fietsen – en dat allemaal dankzij mijn opa!’

‘Ik heb een e-bike, een racefiets en een mountainbike. Dat klinkt heel decadent, maar de laatste twee kocht ik voor een prikkie. Met de e-bike fiets ik regelmatig 25 kilometer naar m’n werk, de andere twee zijn voor tochtjes, alleen of met mijn wielerclub. Ik woon in Zeeland, waar het mooi fietsen is. Maar ik vind het ook erg leuk om het wat verderop te zoeken. Soms fiets ik lange tochten, bijvoorbeeld naar Utrecht en dit voorjaar naar Noord-Frankrijk. Het leuke aan fietsen is dat je buiten bent, lekker beweegt en alles om je heen ziet, hoort en ruikt. Zie je iets leuks of moois? Dan stap je gewoon even af. Dat is heel anders dan wanneer je in een auto zit en door het raampje kijkt. Het geeft een enorm gevoel van vrijheid, waarbij ook het sociale gedeelte me aanspreekt. Door het fietsen heb ik al veel leuke mensen leren kennen en vrienden gemaakt. Het wisselt heel erg hoeveel ik per week fiets. Dat varieert van 0 tot 200 kilometer. Toevallig ben ik net een paar dagen op de fiets naar m’n werk gegaan, maar in een drukke week of bij slecht weer pak ik de fiets alleen om boodschappen te halen. In zo’n week met weinig beweging begint er na een paar dagen wel iets te kriebelen. Zodra ik merk dat ik nukkig raak, wordt het tijd om weer naar buiten te gaan.’

‘Toen ik mijn man leerde kennen, bleek hij net als ik een fietsliefhebber te zijn. Daar had ik hem niet op uitgezocht, maar het was mooi meegenomen. Al snel gingen we samen tochten maken. De eerste fietsrit ging naar Berlijn. Dat hadden we helemaal zelf uitgestippeld: zonder boekjes, gewoon door plaatselijke routes aan elkaar te plakken. Dat beviel ons zo goed dat we in de jaren daarna lange tochten zijn blijven maken. We zijn een keertje vanuit Amsterdam naar Praag gefietst, als huwelijksreis hebben we een rondje Denemarken gedaan. We zijn ook eens van Amsterdam naar Genève gefietst, waar mijn man vervolgens met een vriend de Mont Blanc beklom én terug fietste naar huis. De held! Van ons tweeën is hij de fanatiekeling. We hebben bijvoorbeeld altijd broodjes bij ons om onderweg in de natuur op te eten. Mijn man werkt zijn portie het liefst staand in de berm weg en crost dan meteen weer door. Ik wil even zitten, anders vind ik het een beetje ongezellig. De eerste tochten die mijn man had uitgezet, waren met 100 kilometer per dag ook vaak net iets te lang. Maar inmiddels hebben we daar volledig onze draai in gevonden. In het begin sliepen we onderweg in hostels, later hebben we onszelf aangeleerd om altijd een tentje en een klein luchtbedje mee te nemen. Als je overal waar je wilt kunt slapen, dan geeft dat een nog groter gevoel van vrijheid. En veel meer heb je ook niet nodig. Sommige mensen hebben het over vakanties op bucketlistbestemmingen, wij kunnen nog altijd nagenieten van de keer dat er een haas een stuk met ons mee rende. Dat zijn voor ons de mooie momenten, want verder maak je weinig grootse dingen mee. Maar dat is juist het fijne ervan. Je komt door de prachtigste landschappen, maar soms rij je ook wel eens over een lelijk industrieterrein. Dat is ook prima. Op de fiets leer je hoe de wereld in elkaar zit.’

‘We hebben sinds een paar jaar een tweede huis op het platteland van Molise in Zuid-Italië. Voorheen moesten we onze boodschappen altijd met de auto doen, want we zitten hier in the middle of nowhere en het is ook nog heel bergachtig. Op de gewone fiets trekken we dat niet, zeker niet als er ook nog allerlei spullen mee moeten. Maar elke keer met 35 graden Celsius in de auto stappen is ook niet lekker, zeker niet omdat het hier zo mooi is. Dan wil je juist lekker buiten zijn en van de natuur genieten. We hebben daarom een tijdje terug in Nederland twee elektrische fietsen gekocht. Die hebben we meegenomen naar Italië. In het begin wisten we nog niet zo goed hoe ze werkten. Als we een steile helling voor ons zagen, dan gingen we automatisch harder trappen. Eenmaal bovenaan waren we steeds kapot! Pas een jaar terug ontdekten we dat de fiets meer kracht levert naarmate jij minder gaat doen. Blijf je gewoon rustig doortrappen, dan helpt de fiets je veel meer. Dat is een fout die we maakten, maar verder waren we redelijk snel gewend. Sterker nog: we fietsen tegenwoordig bijna elke dag op onze e-bikes naar het dorp om een cappuccino te drinken of boodschappen te doen. Wat een feest! Gaan we ergens lunchen, dan doen we dat ook op de fiets. Soms is het restaurant naar keuze meer dan een uur fietsen, en dat bij 30 graden Celsius. Maar we gaan op de fiets, sowieso. Ik noem dat calorieneutraal lunchen. Onderweg zeggen we op hetzelfde plekje voor de honderdste keer tegen elkaar dat het hier zo mooi is. En dat de elektrische fietsen zo’n gouden aankoop zijn geweest. Helm op, fietstassen mee en rijden maar. Onze e-bikes zijn echt super.”

‘Ongeveer vijf jaar geleden heb ik meegedaan aan Alpe d’HuZes. Voor de sportieve prestatie, maar ook ter nagedachtenis aan mijn moeder die aan kanker is overleden. Het was de eerste keer dat ik echt ging fietsen. Van tevoren heb ik een racefiets gekocht waarop ik ben gaan trainen. Al snel was ik helemaal verkocht en fietste ik minimaal drie keer per week. De vrijheid, de wind door mijn haren, de fysieke uitdaging, het verleggen van je grenzen, uit je comfortzone komen, meedoen aan toertochten. Ik kan uren blijven doorgaan over wat er allemaal leuk is aan fietsen! In het jaar dat ik mijn racefiets kocht, heb ik er zo’n 5.000 kilometer op afgelegd. Meteen vol d’r bovenop. Fietsen is gewoon mijn passie. Ik heb daarna nog twee keer aan Alpe d’HuZes meegedaan. Langzaam ontstond ook de droom om een keer een lange fietsreis te maken. Vorig jaar dacht ik: waar wacht ik nou eigenlijk op? Ik vond een mooie route van Tours naar Santiago de Compostella, heb mezelf goed voorbereid en ben gegaan. Het was overweldigend gaaf om in een maand tijd 1600 kilometer op de fiets af te leggen, vooral omdat ik alleen was. Alles wat moeilijk of vervelend was, moest ik zelf oplossen. Dat vond ik ontzettend uitdagend, maar ook leerzaam. Wie ben ik eigenlijk als ik alles op eigen houtje moet doen? Conditioneel was het geen probleem. Vanaf de derde week raakte ik wel vermoeid, maar opgeven was geen optie. Ik vind het achteraf een van de mooiste ervaringen van m’n leven. Op dit moment ben ik al voorzichtig bezig met het plannen van een nieuwe fietsreis. Waarschijnlijk ga ik weer naar Santiago fietsen, maar nu door Spanje en Portugal. Er zij zo veel mooie routes, en ze geven allemaal een totaal andere beleving. Het liefst ga ik ze allemaal een keertje doen.’

‘Tijdens m’n werk ga ik in op de persoonlijkheid van mensen. Wie ben je, waar sta je voor en hoe maak je dat zichtbaar in je uitstraling? Vaak krijg ik bijzondere of intense verhalen te horen. Fietsen is voor mij een heerlijke manier om mijn hoofd na een werkdag weer leeg te maken. Minstens vier keer per week maak ik een rondje van een uurtje. Dat helpt mij ontzettend om mentaal én fysiek fit te blijven. Mijn man en ik wonen in Bleiswijk, vlakbij de Rottemeren, waar je alle kanten op kunt. Ik fiets vaak langs het water, maar ook door de polder en in het bos. Soms ga ik in m’n eentje, soms gaat mijn man met me mee. Eens per week is het vaste prik dat ik een rondje van anderhalf uur fiets met een goede vriendin. We doen dat al vier jaar en hebben twee vaste gewoontes: we fietsen het eerste stuk altijd tegen de wind in én we hebben nooit een vaste route. Waar de wind ons heen waait, zie je ons. We genieten van de natuur, de gezelligheid en het bijpraten. Ons streven is om tijdens elk tochtje een plekje in de omgeving te ontdekken waar we nog nooit zijn geweest. Dat lukt nog steeds! Ik zou radeloos zijn als ik niet zou kunnen fietsen, al is er één ding waardoor ik me wel laat tegenhouden. Regen. Als kind moest ik vroeger elke dag drie kilometer over een dijk naar school fietsen, door weer en wind. Dat heb ik altijd vreselijk gevonden. Ik ben een echte mooi-weer-fietsen. Als het regent, dan ben ik dus niet blij.’

Ilona: ‘Mijn vriend wilde altijd al op fietsvakantie, maar hij had nooit een partner die dat leuk leek. Ik ben al m’n hele leven outdoor-gericht: wandelen, hiken, backpacken, kamperen. Toen m’n vriend begon over een fietsvakantie dacht ik: waarom niet? Ik kan het allicht een keer proberen, en anders verkopen we de boel. Zo kwamen we op het idee om een maand te gaan fietsen door Vietnam. Als oefening vooraf zijn we een paar weekendjes op de fiets weggeweest in Nederland. Dat was vooral heel nat en koud. We gingen echt van cafeetje naar cafeetje om weer op te warmen. Ik dacht: Vietnam kan nooit rotter worden, haha. Dat klopte, want fietsen in Vietnam bleek juist geweldig. Je hebt veel tijd om het landschap te zien veranderen en daardoor leer je het land van heel dichtbij kennen. We kwamen op plekken waar we met de bus nooit waren gekomen en hadden veel contact met de lokale bevolking. Na die geslaagde vakantie hebben we verschillende andere fietstripjes gemaakt. Het leven is zo veel verrassender als je op de fiets stapt. Laatst zijn we een keer van huis naar het topje van Texel gefietst. Er was een enorme storm gaande, waardoor we met een enorme vaart over de dijk naar Den Helder vooruit werden geblazen. Volgens mij heb ik vijftig kilometer lang niet hoeven trappen, dat ging gewoon vanzelf. Dat is heerlijk om mee te maken, en zo heb je elke keer weer een ander avontuur.’

‘Elf jaar geleden ging mijn destijds 8-jarige zoon op les bij de plaatselijke wielervereniging. Met zo’n jong ventje moet je dan maar mee, dus ik heb ook een sportfiets gekocht. Een paar weken later deden we samen mee aan de avondfietsvierdaagse, en zo is het allemaal begonnen. Inmiddels fietst mijn zoon allang niet meer, maar ik ben nog altijd even enthousiast. Fietsen doe ik sowieso al m’n hele leven graag, een auto heb ik nooit gehad. Het is een heerlijke manier om je hoofd leeg te maken, je kunt lekker om je heen kijken. Twee wielen en de wind, meer heb je niet nodig. Op de racefiets is dat nog wat leuker dan op de gewone fiets, omdat je harder gaat en er een lichamelijke uitdaging is. Ik ben niet zo snel, wat dat betreft ben ik een beetje een schijterd, maar ik wil wel steeds verder en moeilijker. Op dit moment ben ik aan het trainen voor de Tour for Life van volgend jaar, een spectaculaire route van 1300 kilometer vanuit Italië naar Nederland. Twee keer per week doe ik aan krachttraining, drie keer per week zit ik op de fiets. Ik vind het leuk om ergens naartoe te werken, en dat heb ik ook echt wel nodig. Anders denk ik toch al snel: ai, het regent, dan ga ik morgen wel. Wat ik na de Tour for Life ga doen, dat weet ik nog niet. Dit kost zo veel tijd en energie dat ik het zie als een once in a lifetime-experience. Ik zal daarna absoluut blijven fietsen, alleen waarschijnlijk wat minder extreem. Maar dat zeg ik nu, wie weet wat ik over twee jaar ineens van plan ben.’

‘Ik heb eigenlijk altijd een hekel aan fietsen gehad. De inspanning vond ik niet leuk. Totdat twee van m’n zussen een E-bike kregen. Ik had er eentje geleend en dacht: zo eentje wil ik er ook! Fietsen is op zich gewoon heerlijk, het gevoel van vrijheid, genieten van de stilte en de natuur. Het ene moment ga je door de bossen, dan weer door de weilanden of een dorpje. Op de E-bike gaat dat allemaal zo veel prettiger dan op een gewone fiets. Je zoeft vooruit, zelfs als hij niet in de hoogste stand staat. Ik fiets vooral op mooie dagen, zoals laatst over de Afsluitdijk. Dat was nog een heel avontuur, want mijn zusje en ik vertrokken vrij laat, rond 18 uur ’s avonds. We hadden honderd procent tegenwind, dus dat ging lang zo snel niet als we hadden gehoopt. En de Afsluitdijk ging om 19 uur dicht! We mochten van de verkeersregelaars door fietsen tot 20 uur ‘s avonds, maar op 1/5 van de tocht was mijn accu al bijna leeg. De laatste fietsbus was ook al gepasseerd, dus daarna hebben we onze charme maar in de strijd gegooid en een van de verkeersregelaars vertelt wat er aan de hand was. Vervolgens kwam er acht man op de been die een heldendaad gingen verrichten: ons naar de overkant brengen! Dat was erg leuk en hilarisch. Ik doe ook wel eens tochtjes van twee of drie dagen in m’n eentje. Dan slaap ik via Vrienden op de Fiets op verschillende adresjes. De ene keer is dat een tuinhuisje, dan weer een stacaravan. Het leuke is dat je nooit weer waar je terechtkomt. Het is een avontuur, een verrassing. Daar hou ik van.’

‘Op m’n 16e vroeg een maat van me of ik mee wilde wielrennen. Dat was Michael Zijlaard, de man van Leontien van Moorsel. Ik dacht: waarom niet? Nog geen week later reed ik mijn eerste wedstrijdje. In het begin was ik helemaal niet goed. Ik kan niet sturen, had de snelheid van een grote groep niet in m’n benen, werd er snel afgereden. Maar dat motiveerde mij alleen maar om harder te trainen en het in de vingers te krijgen. Tijdens het fietsen maak je endorfine aan, waardoor je je na een inspanning heel voldaan voelt. Dat zorgde er in combinatie met de progressie in mijn kwaliteiten voor dat ik alleen maar meer, meer, meer wilde. Op vrij jonge leeftijd ging ik landelijk wedstrijden rijden, daarna werd ik amateur en vervolgens beroepsrenner. M’n paradepaardjes zijn dat ik twee keer heb meegedaan aan de Olympische Spelen en Nederlands kampioen op de weg ben geweest. In 2002 stopte ik en daarna heb ik heel lang niks aan fietsen gedaan. Ik ging de popjournalistiek in, kreeg een ander leven, kwam veel kilo’s aan. Pas in 2012 heb ik het fietsen weer opgepakt, puur voor mijn eigen plezier. Natuurlijk vind ik het leuk om af en toe een wedstrijdje te rijden, en dan wil ik heus wel winnen, maar het is niet dat ik daar extra moeite voor doe of risico’s neem. Als ik tegenwoordig ga fietsen, dan is het echt voor de ontspanning. Een sociaal dingetje, met vrienden bijkletsen, in een normaal tempo naast elkaar. Als je topsporter bent geweest, dan is de bewijsdrang blijkbaar helemaal weg.’

‘Vroeger fietste ik zo’n 350 km per week. Elke dag 50 kilometer heen en weer tussen Punthorst en Zwolle, waar ik naar school ging. En dan zat ik ook nog op volleybal en hadden we de nodige activiteiten van de kerk. Daarvoor moest ik naar het centrum van Nieuwleusen fietsen, een ritje van vijf kilometer. Ik had destijds een haat-liefdeverhouding met fietsen. Aan de ene kant vond ik het hartstikke lekker om buiten te zijn, maar in weer en wind was ik het ook wel eens zat. Op mijn zestiende kocht ik een brommer en later een auto, maar halverwege mijn twintiger jaren begon het weer te kriebelen. Ik miste mijn fiets! Als je regelmatig fietst, dan blijf je superfit. Ik was nooit ziek, want je weerstand krijgt een enorme boost. En wat is nu anderhalf fietsen per dag? Dat zit in no-time in je systeem. Voor mijn werk als reisbegeleidster deed ik eerst vooral familiereizen, later werden dit meer sportieve tripjes, zoals wandel- en fietsreizen. Op die manier kon ik mijn wandel- en fietspassie mooi combineren met mijn werk. Het leuke aan fietsen boven wandelen is dat het net wat vlugger gaat, je ziet meer en je bent de hele dag lekker actief bezig. Mijn plan was om dit jaar een nieuw avontuur aan te gaan, namelijk: een fietstocht naar Zuid-Afrika. Dat ging niet door, omdat ik onverwacht zwanger ben geraakt. Het geplande oefenritje naar Berlijn heb ik nog wel gemaakt. Dat smaakte absoluut naar meer, dus de fietsreis naar Zuid-Afrika is zeker nog niet van de baan. Als de kleine er straks is, gaan we eerst kijken hoe kortere fietsvakanties bevallen met een baby. En wie weet waar dat uiteindelijk toe leidt.’

‘Sinds de middelbare school heb ik altijd een blauwe Gazelle gehad. Ik ben op het platteland opgegroeid en elke dag bracht m’n stalen ros me door de weilanden naar school. In mijn studententijd hield ik een blauwe vriend, weliswaar zonder versnellingen, maar ik bleef trouw aan Gazelle. Het is veilig om te zeggen dat ik al m’n hele leven een fietsfan ben, maar sinds mijn afstuderen heeft dat nog grotere vormen aangenomen. Ik kreeg wat meer tijd om te sporten en dacht: wat zal ik eens gaan doen? Van jongs af aan heb ik veel gezwommen, ik hou van hardlopen en ik kon al een beetje wielrennen. Hoe tof zou het zijn om al die sporten met elkaar te combineren in één activiteit? Vanaf dat moment ben ik gaan trainen voor triatlons. Ik houd van de afwissing die het biedt. Lekker een eind zwemmen, daarnaast hardlopen en elk weekend een goed stuk wielrennen. Per week train ik ongeveer zes tot acht uur. Het is daarmee een vrij substantieel deel van mijn leven geworden. Ik merk dat ik me daar heel goed bij voel. Lichamelijk, maar ook mentaal. Inmiddels heb ik aan drie triatlons meegedaan en volgend jaar wil ik de halve Iron Man of de Alpe d’Huez Thriathlon doen. Het lijkt me tof om door de bergen te fietsen. Zo probeer ik steeds iets nieuws uit te zoeken om mezelf uit te dagen. Ik kick op het avontuur. Mijn droomwens is om op een gegeven moment als freelancer met mijn sportspulletjes de wereld over te trekken om in bijvoorbeeld Kaapstad te wonen. Of Barcelona, dat lijkt me ook prachtig. Maar eigenlijk zit ik overal goed waar ik sporten en werken mooi kan combineren.’

‘De Tour de France was als kind een vast onderdeel van onze zomer. Elke vakantie gingen we erheen om het hele circus te zien. Op mijn vijftiende kreeg ik m’n eerste racefiets, vijf jaar later ben ik voor het eerst zelf de Tour gaan nafietsen. Daar deed ik een week of vier over. In de jaren daarna heb ik dat vaker gedaan, maar ik heb ook veel andere lange tochten gemaakt. Je zou kunnen stellen dat ik tussen mijn 20^een 30^evooral geïnteresseerd was in mijn fiets, haha. Ik weet nog goed dat ik in 1990 op de FietsRai was en daar een boekje vond: Op de fiets door Sahara en Sahel. Daar was ik zo van onder de indruk, volgens mij heb ik het wel dertig keer gelezen. Ik dacht: dat wil ik ook! M’n studie heb ik uitgesteld en ik ben vertrokken. Eerst ben ik op en neer naar Marokko gefietst om m’n materiaal te testen, daarna heb ik een maand of tweeënhalf een fietstocht gemaakt door de Sahara. Alles bij elkaar heb ik een maand of vijf op de fiets gezeten, waarin ik 12.000 kilometer heb afgelegd. Op dat moment zat ik in een periode dat ik niet zo goed wist wat ik wilde met m’n leven. Alleen al de gedachte aan een maatschappelijke carrière schrok me af. Ik wilde nog zo veel zien, doen en genieten van m’n vrijheid. Fietsen werkte voor mij bijna therapeutisch, omdat ik alleen maar met het fietsen bezig hoefde te zijn. Tot mijn 32^eheb ik eigenlijk alleen maar gewerkt om mijn fietsreizen te kunnen bekostigen. Ik zat nooit ergens langer dan anderhalf jaar, dan ging ik weer fietsen. De ommekeer kwam bij mijn huidige werkgever. Ik had plezier in mijn werk, kreeg een relatie, werd vader. Jarenlang heb ik geen fiets aangeraakt. Heel gek, want ik zou nu niet meer weten wat ik zonder moest. Sinds zeven jaar fiets ik weer, en dan meteen heel intensief. Zo doe ik volgend jaar mei voor de tweede keer mee aan de Race Around The Netherlands, een bijna 1900 kilometer lange non-stop fietsrace tegen de klok, dwars door het land. Ik ben niet competitief ingesteld, maar ik vind het prachtig om het uiterste uit mezelf te halen. Het leuke aan deze race is dat je het helemaal alleen moet doen, zonder hulp van buitenaf. Dat vind ik een mooie uitdaging. Als je het lukt, dan heb je het echt zélf gedaan.’

‘Na het overlijden van mijn ouders kreeg ik een erfenisje. Dat geld heb ik geïnvesteerd in een goeie fiets waar ik veel plezier van heb. Mijn vorige fiets was een gewone stadsfiets, waar ik ook heel wat tochten op heb gemaakt. Maar m’n huidige Gazelle Ultimate is zoveel lichter, sneller en flexibeler. Zelfs als ik met bepakking rondrijd, gaat het heel soepel. Ik heb een auto, maar eigenlijk doe ik alles op de fiets: boodschappen halen, op bezoek bij vrienden, een avondje uit. Als het even kan, dan maak ik ook graag langere tochten. In het weekend ga ik regelmatig dagjes op stap in de omgeving, tijdens vakanties maak ik meerdaagse fietstochten door Nederland. Mijn man en kinderen laat ik thuis, want ik fiets bij voorkeur alleen. Dan kun je lekker zelf bepalen hoe je de dag indeelt en kun je echt genieten van de omgeving. Als je met andere mensen fietst, ben je toch ook met elkaar bezig. Ik kijk vooral om me heen en heb alleen muziek op als ik voor mijn koor iets moet oefenen. Dan wil ik nog wel eens hard meezingen, maar verder luister ik liever naar de vogeltjes om me heen. Als je alleen fietst, dan maak je ook sneller contact. Een praatje maken, nieuwe mensen leren kennen, jezelf laten verrassen. Dat vind ik het leuke eraan.’

‘Vroeger fietste ik veel met mijn vader op de racefiets. Hij was van het opjagen en opjutten: ‘Rijen!’ Dat is blijven kleven. Ik neem me steeds voor om rustig te rijden, maar na een paar kilometer ga ik alweer als een bezetene, haha. Mijn afwijking is dat ik elke e-biker wil inhalen, helemaal als ik op een pittig stukje zit of tegenwind heb. Het geeft gewoon een kick om iemand op een elektrische fiets voorbij te gaan. Dat lukt ook wel eens, want ik heb door al het fietsen en hardlopen een goeie conditie. Elke dag rij ik 12 kilometer heen naar m’n werk en 12 kilometer terug, met onderweg een pontje als onderbreking. ’s Morgens zit ik al om 7 uur op de fiets. Zalig! Lekker buiten, rustig wakker worden, muziek op m’n kop. Op de terugweg is het fijn om mezelf leeg te fietsen, alle gedachtes eruit. M’n fietstochtjes zijn een cadeautje voor mezelf. Ik ga in weer en wind, dat maakt me niets uit. Vroeger had ik al een pesthekel aan regenpakken, dus die draag ik niet. Is het echt rotweer, dan neem ik een droog setje mee of ik ga met de auto. In m’n vrije tijd pak ik de fiets regelmatig om ergens naartoe te gaan en op vakanties ben ik van de warme broodjes. ’s Ochtends vroeg fiets ik al naar de bakker met m’n rugzakje om croissantjes en pistoletjes te halen, terwijl mijn man voor de koffie zorgt. Zo zijn de taken bij ons verdeeld.’

‘Ik woon in Amsterdam en gebruik mijn fiets voor het dagelijkse verkeer, maar ik ga er ook regelmatig op uit voor tochtjes. In Nederland kun je schitterend fietsen, want het is enorm veelzijdig. Je hebt de polders, de rivieren, de heide, de bossen… Afgelopen weekend heb ik de trein gepakt naar Leeuwarden, waar ik heerlijk een dagje heb rondgereden. Maar ik fiets ook regelmatig in het buitenland. Dit jaar heb ik zes keer in Frankrijk gefietst, een aantal keren in België, maar ook in Griekenland, Oekraïne en Moldavië. In totaal heb ik inmiddels in 92 landen op de fiets rondgetrokken. Fietsen is voor mij de aantrekkelijkste manier van reizen, omdat je alles ziet en ruikt. Je kijkt vrij rond en bent één met de omgeving. Azië is mijn favoriet, omdat het er zo totaal anders is dan in Europa. Je fiets dwars door de rijstvelden waar altijd mensen aan het werk zijn. Sta je met je fiets voor een riviertje, dan gaat er altijd wel een bootje. Overal heb je stalletjes waar je de hele dag door eten kunt kopen. Het is enorm flexibel, daar houd ik van. Ik vind het ook leuk hoe mensen op je reageren. Ze zien de fiets daar als een vervoermiddel voor de armen, terwijl alle westerlingen in hun ogen rijk zijn. Het is dus heel vreemd dat ik dan toch de fiets pak. Dat leidt altijd tot leuke en soms bijzondere gesprekjes. Los daarvan word ik gewoon rustig en blij van fietsen, waar ik ook ben. Als je gespannen bent of stress hebt, dan verdwijnt dat op de fiets als sneeuw voor de zon. De fiets is niet alleen mijn vervoermiddel, maar ook een manier van leven.’

Doorgaans doet HAVS zich voor bij mensen die in de industrie met trillende machines werken. Maar de Schotse onderzoekers concluderen nu dat slecht onderhouden wegen net zo goed boosdoener kunnen zijn. Edinburgh Napier University reed rond met een speciale, zelf ontworpen fiets. Deze was uitgerust met een camera, sensoren en een computer om het vibratieniveau te meten. Fietsen over de paden die er het slechtst bij liggen, kan het risico op de aandoening al na zestien minuten aanwakkeren. 

De onderzoekers hebben vastgesteld dat steeds meer Schotten die in de vrije tijd of naar het werk fietsen, symptomen van HAVS vertonen. Kenmerkende, veelvoorkomende klachten zijn gevoelloosheid of juist een prikkelend gevoel in de vingers, spierzwakte die leidt tot rugpijn en pijnlijke armen als gevolg van schade aan botten en gewrichten. Het komt ook voor dat zenuwen en bloedvaten aangetast raken. Kortom: meer vlakke, zo egale mogelijk fietspaden zijn er in Schotland gewenst. 

Nederland als voorbeeld

Volgens de onderzoekers kan de zelf ontwikkelde meetfiets een goed middel zijn om te achterhalen welke wegen toe zijn aan een nieuwe laag asfalt of waar de klinkers opnieuw aangelegd moeten worden. “In Nederland is er veel documentatie en zijn er richtlijnen hoe je op de juiste wijze fietspaden aanlegt, maar in het Verenigd Koninkrijk hebben we dat soort dingen helemaal niet”, stelt professor Chris Oliver, een gepensioneerde orthopedisch traumachirurg die het onderzoek mede leidde.

Voor de studie werden duizenden volwassenen uit Antwerpen, Barcelona, Londen, Örebro, Rome, Wenen en Zürich gevolgd. De onderzoekers letten met name op hun vervoerswijze en lichamelijke activiteit. Wat blijkt: mensen met een elektrische fiets leggen dagelijks gemiddeld 8 kilometer af, terwijl dat met een gewone fiets 5,3 kilometer is. Een significant verschil, aldus de auteurs van de studie. Daarbij blijkt dat de groep met een e-bike de fiets zonder motor niet heeft afgezworen. Deze fietsers rijden ook nog eens gemiddeld 2,5 kilometer per dag op een normale fiets.

De studie van het EU-project PASTA, met eerste auteur Alberto Castro (universiteit van Zürich), laat verder zien dat zowel fietsers als elektrische fietsers door de bank genomen een gezond BMI (23,8 en 24,8) hebben en dat mensen met een e-bike gemiddeld wat ouder zijn dan de groep die nog altijd zonder elektrische motor rondrijdt (48,1 en 41,4 jaar). De mensen met een e-bike hebben volgens de onderzoekers meer toegang tot een auto dan fietsers. Als er wordt gekeken naar geslacht, opleidingsniveau en inkomen, levert dat geen substantiële verschillen in de onderzoeksresultaten op.

Omarm de elektrische fiets

De auteurs van de studie zijn het erover eens: omarm de e-bike en benut het volle potentieel van deze fiets. “Deze studie ondersteunt de acceptatie of zelfs promotie van de elektrische fiets als gezonde en duurzame vervoersoptie. De conclusie is gebaseerd op gebruiksgedrag en de zelfbereidheid van mensen om erop over te stappen. Beleidsbepalers moeten zich ervan bewust zijn dat e-bikers langere afstanden afleggen dan fietsers. Elektrische fietsen kunnen gebruikt worden voor langere woon-werkritten.”Zij gaan verder in hun conclusie: “Om aan deze nieuwe vraag tegemoet te komen (of deze te bevorderen) en om conflicten met andere weggebruikers in stedelijke gebieden te voorkomen, zouden fietspaden moeten worden uitgebreid en aangepast om deze geschikt te maken voor hogere snelheden en om aan veiligheidsstandaarden te voldoen. De gezondheidsvoordelen van de fysieke activiteit bij het gebruik van e-bikes moeten in ogenschouw worden genomen bij het overwegen van subsidiëring van e-bikes. Zeker als de e-bikes de verplaatsingen per auto vervangen.”

‘Sinds een jaar of tien ben ik een fervent racefietser. We verhuisden in die tijd van Amsterdam naar Haarlem, maar ik bleef ik Amsterdam werken. Elke dag pakte ik de auto, waarbij ik er al een half uur over deed om Haarlem uit te komen en daarna bij Badhoevedorp de file in reed. ’s Avonds gebeurde hetzelfde, maar dan precies omgekeerd. Dat vond ik zo zonde van mijn tijd! Het was in dezelfde periode dat een stel vrienden vroeg of ik meeging een fietstochtje maken, vanuit Utrecht naar Duitsland langs de Rijn. Dat deed ik op een oude, geleende mountainbike die overal aanliep en megazwaar trapte. Ik weet nog dat ik bij Wijk bij Duurstede al informeerde of er een station in de buurt was, omdat ik stuk zat, haha. Hoewel mijn fysieke conditie nog niet echt op peil was, vond ik het wel een waanzinnig concept dat je op manuele kracht op je fiets naar Duitsland kunt gaan. Daarna ben ik fanatieker begonnen met fietsen naar mijn werk, eerst om de dag op een gewone fiets, en niet lang daarna op een instapmodel racefiets. Allemaal niet te gek, gewoon om eens te kijken: vind ik dit echt leuk? Al snel dacht ik: ik zou wel gek zijn als ik dit niet iedere dag doe. Het is maar dertig kilometer van Haarlem naar Amsterdam, de zon schijnt vaak, je hebt nooit meer file. In de winter pakte ik eerst nog wel eens de trein of de auto, maar sinds een paar jaar heb ik een full carbon racefiets waarmee ik alle seizoenen trotseer. Regen, sneeuw, storm. Zelfs toen er vorig jaar een Siberische wind waaide met gevoelstemperatuur min zestien, stapte ik op mijn wielrenfiets. Ik vind het competitieve leuk, de snelheid die je maakt. Niet per se om anderen in te halen, meer het idee dat er een race-element in zit. Gemiddeld rijd ik zo’n 30 à 35 km/u, tegen het einde van de week wat langzamer, omdat ik dan al wat vermoeider word. Met de tijd heb ik onderweg ook vrienden gemaakt, met wie ik vaak eindjes op rijd. Als je erop let, zijn er zo veel mensen die forenzen op de fiets. Het is niet zo dat we kerstmis samen vieren, maar het is hartstikke leuk om onderweg vaste maatjes tegen te komen. Af en toe rijd ik ook nog een toertochtje, maar in het weekend rijd ik niet. Doordeweeks heb ik er al zo’n 300 kilometer op zitten. In het weekend rust ik uit, maak ik mijn fiets schoon en ga ik met mijn gezin op pad.’

‘Mijn vriendin Emma en ik doen alles per fiets. Elke vakantie, en ook vaak voor ons werk als chocoladeverkopers. Het is een bewuste keuze om geen auto te hebben en in de buurt te werken. Fietsen is voor mij gekoppeld aan plezier beleven en daarmee vrijheid. We wonen in Beek, vlakbij Nijmegen, onderaan een van de steilste wegen van Nederland. Heerlijk om daar dagelijks omhoog te fietsen. Het besef dat je een klim geheel op eigen spierkracht doet, blijft een enorm voldaan gevoel geven. Als ik chocolade moet ophalen voor ons chocoladebedrijfje, dan doe ik dat ook vaak op de fiets. Gemiddeld kom ik op die manier op 150 tot 200 fietskilometers per week. Gaan we op vakantie, dan zoeken we ook altijd plekken uit waar je mooi kunt fietsen: door de ravijnen van de Zuid-Franse Gorges, van Kroatië via Bosnië naar Montenegro. De mooiste plek om te fietsen vind ik Corsica. Dat is niet eens zo’n groot eiland, maar je bent constant in de buurt van bergen, zee en een ruig landschap. Het leuke van een fietsvakantie is dat je alles zelf doet en veel meer ziet dan wanneer je wandelt of rijdt. Te voet zie je wel veel maar kom je minder ver. En in de auto ga je te snel om goed te kunnen kijken. Emma en ik houden allebei erg van vlinders, die je vanaf de fiets perfect kunt spotten. We stoppen dus ook veel, het is niet alleen maar doortrappen. We willen zien hoe het landschap verandert, kijken welke vogels er vliegen. Daar gaat het bij ons heel erg om. En dan aan het einde van de dag lekker ons tentje opzetten op een camping of wildkamperen. In de buitenlucht slapen na een dag fietsen, dat geeft mij een ultiem vakantiegevoel.’

‘Op mijn achttiende ben ik vanuit Ecuador naar Nederland gekomen. In mijn geboorteland had ik nog nooit gefietst, dat zit daar niet in de cultuur. Maar hier werd het al snel mijn favoriete vervoermiddel. Je slingert overal doorheen, je bent lekker snel, je kunt overal komen. Ik ging in Amsterdam wonen, waar ik gefascineerd raakte door de manier waarop mensen leven in het openluchtmuseum dat die stad eigenlijk is. Op mijn fiets ging ik naar alle buurten van de stad om foto’s te maken, wat resulteerde in een fotoboek over de Amsterdamse grachten. Ondertussen werkte ik ook als oorlogscorrespondent en later als fotograaf voor onder meer National Geographic, waarvoor ik geregeld op de fiets stap. Ook voor mijn nieuwste fotoproject over de Waddenzee heb ik weer veel gefietst. Meer dan zevenhonderd kilometer om precies te zijn, van Wilhelmshaven tot Denemarken. Een fantastische fietsroute voor mensen die van een uitdaging houden. Ik ben van nature heel sportief, dus ik had van tevoren niet getraind voor de tocht. Een stretchpants of speciale schoenen had ik ook niet. Ik ben gewoon op m’n fiets gaan zitten en gaan rijden. Dan weer was er links iets te zien wat ik wilde fotograferen dan weer aan de rechterkant. Vanaf mijn Gazelle Marco Polo had ik een geweldig perspectief, ik kon overal stoppen en ik voelde me helemaal vrij. Om het gebied vanuit allerlei verschillende hoeken te kunnen schieten, heb ik de route ook nog met de auto en het vliegtuig afgelegd. Maar ik zou het eigenlijk nog wel een keer op de fiets willen doen, om te zien welke nieuwe ontdekkingen ik dan doe.’

‘Een jaar of zeven geleden is mijn man Marcel naar Santiago de Compostella gewandeld. Ik liep onderweg één weekje met hem mee. Dat vond ik zo’n leuk avontuur dat ik meer van zulke activiteiten wilde ondernemen. In diezelfde tijd las ik in een magazine over een gezin dat naar Rome was gefietst. Ik was meteen geïnspireerd en liet het aan Marcel lezen: ‘Lijkt jou dit ook leuk?’ Hij was meteen verkocht, maar onze oudste zat op dat moment nog in mijn buik. Het was dus een meerjarenplan om met ons gezin zo’n fietstocht te kunnen doen. Dat kwam prima uit, want er moest van te voren nog van alles worden geregeld. Twee maanden vrij van ons werk, goeie fietsen, een dito uitrusting. Maar in 2017 was het dan eindelijk zo ver. Vanuit ons huis in Deurne zijn we met onze kinderen van 2 en 4 jaar naar Rome gefietst. Dat was nog leuker dan ik me had voorgesteld. Het was zo fijn om even uit het dagelijkse leven te stappen en als gezin quality-time met z’n viertjes te hebben. We hadden bijna geen spullen bij ons en waren alleen maar bezig met fietsen, eten zoeken, stoppen bij leuke speelplekken en een slaapplek vinden. Het was echt terug naar de basis. Dat voelde heel overzichtelijk en fijn. Het fietsen zelf vonden we ook allemaal geweldig, omdat je het landschap van dichtbij meemaakt. Je ziet alles en komt overal. Na de fietstocht naar Rome zijn Marcel en ik ook in het dagelijks leven veel meer gaan fietsen. Waar we eerst de auto pakten, pakt hij nu de racefiets en ik de gewone fiets. De kinderen vinden het de normaalste zaak van de wereld dat we zo’n fietsfamilie zijn en vragen wekelijks wanneer we weer op fietsvakantie gaan. Ons volgende plan is om van Malaga naar Cyprus te fietsen, een reis van bijna zesduizend kilometer. Dan moeten de jongens wel wat ouder zijn, zodat ze lekker zelf kunnen fietsen. Dat wordt een mooie uitdaging, daar ben ik van overtuigd.’

‘Tot een paar jaar geleden vond ik fietsen niet zo heel interessant, maar ik was ook een beetje klaar met de sportschool. Ik zat al jaren op bodypump en dacht: waarom ben ik eigenlijk steeds binnen? Buiten is veel meer te beleven! Zo ging ik nadenken over de mogelijkheden: hardlopen, skeeleren, rolschaatsen… Fietsen bleek in mijn omgeving de populairste outdoor sportactiviteit, dus het werd een fiets. Ik ging er meteen eentje kopen, wat ik heel eng vond. Een paar maanden later zou ik afstuderen. Wat als ik geen baan vond? Dan had ik wel een fiets gekocht van duizend euro. De eerste drie maanden bleef dat gevoel aanhouden. Ik werd meegenomen op fietstochten door allerlei vrienden die net iets boven mijn niveau zaten. Daardoor heb ik vaak op mijn tandvlees moeten bijten. In het begin heb ik ook echt wel gehuild op de fiets. Ik kon m’n vrienden gewoon niet bijhouden. Maar ik vond het ook meteen leuk, waarbij het sociale aspect een grote rol heeft gespeeld. In plaats van op vrijdagavond een cocktail te drinken, ging ik op zaterdagochtend een stuk fietsen met vrienden. De gesprekken waren hetzelfde, maar de activiteit voelde veel lekkerder. Zo ben ik langzaam uitgegroeid tot zo’n ‘fanatieke’ fietser met een fijne fiets en vele Strava-kilometers per jaar. Vaak in groepen, maar ook regelmatig alleen. Beetje dwalen, nieuwe plekjes ontdekken. Fietsen geeft mij gezondheid, vriendschap en heel veel plezier.’

Gelukkig is er een oer-Hollandse oplossing voor het fileprobleem voorhanden en dat is de fiets. Niet alleen de gewone, old school stadsfiets, maar ook de elektrische fiets. Hoe dat zit? Ruim de helft van onze verplaatsingen per auto is niet langer dan 7,5 kilometer. Zeker op dagen met mooi weer kunnen deze ritten prima met de fiets afgelegd worden. De e-bike is dan weer op het lijf geschreven van mensen die nog een handvol kilometers verder reizen, bijvoorbeeld om op kantoor te komen. De helft van werkend Nederland woont op hooguit 15 kilometer van de baas. Voor een e-bike en zeker voor een speed pedelec is dit soort afstanden een peulenschil. 

Vastgeroest

Er kleven heel watvoordelen aan fietsen ten opzichte van autorijden: fietsers zijn in beweging, hebben geen last van files, besparen geld en zijn minder belastend voor het milieu. Toch maken we nog lang niet allemaal de overstap van de auto naar de fiets. We zijn vastgeroest en geloven vooral in de dagelijkse vervoerwijze en stappen daarom niet zo gemakkelijk over, zo stelt de TU Delft. Daar deed men eerder dit jaar onderzoek naar mobiliteitspatronen. Automobilisten zullen dus echt moeten worden overgehaald om hun mobiliteitspatroon om te gooien, aldus de onderzoekers. Rijdt u intussen al fluitend op de fiets langs de stoet auto’s in de file op?

‘Ik kom uit een echte fietsfamilie. Als klein kind fietste ik al zelf naar school en later heb ik met mijn ouders een paar fietsvakanties gedaan: een rondje Noord-Duitsland, de Ems-Dollard Route. In de jaren daarna lag het fietsen een beetje stil, maar in 2013 begon het weer te kriebelen. Ik zat in m’n eerste vaste baan en wilde er even uit, de frisse lucht in. Zo kwam ik op het idee om de NAP-route te gaan fietsen, een LF-route diagonaal door Nederland. Dat smaakte naar meer, dus het jaar daarop heb ik de Ronde van Nederland gefietst. Onderweg kwam ik een poster tegen van de Noordzeeroute, waarbij ik meteen dacht: wat gaaf, dit wil ik nog eens fietsen! Een jaar later was ik toe aan een break van m’n werk en wilde ik uitzoeken wat ik nu eigenlijk wilde met m’n baan en in mijn leven. Al snel kwam het idee van een rondje Noordzee weer naar boven. Ik heb mijn tent gepakt, ben op de fiets gestapt en gewoon gaan rijden, eigenlijk. Vijfduizend kilometer, in honderd dagen. Het maken van die lange tocht gaf me niet alleen een enorm gevoel van vrijheid, maar ook de gelegenheid om mezelf te leren kennen. Je wordt er echt wijzer van als je dag in dag uit in je eentje op de fiets geconfronteerd wordt met jezelf. Al fietsende ontdekte ik ook wat ik écht wilde: tekenen! Dat was het begin van Drawin’, het bedrijf dat ik sinds vier jaar run. Daarnaast fiets ik nog steeds veel en vaak: naar het station als ik afspraken met klanten heb, lange tochten in het weekend en in de vakanties langere routes in het buitenland. Nu sta ik aan de vooravond van weer een nieuw avontuur, want ik ga binnenkort honderd dagen langs het voormalige IJzeren Gordijn fietsen. Dat is weer een heel lange route, van in totaal elfduizend kilometer, en om eerlijk te zijn weet ik diep van binnen niet waarom ik ‘m ga fietsen. Het is een ingeving waarvan ik denk: dit móét ik doen. En ik weet nu al dat ik daar geen spijt van ga krijgen!’

‘In mijn studententijd ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij had een racefiets en vroeg of ik zin had om een stukje te rijden. Dat stukje rijden bleek meteen 70 kilometer in de Belgische Ardennen. Flink afzien, maar ik was wel meteen fan. De vrijheid die je ervaart op de fiets, de mooie plekken waar je komt, het gevoel dat je je grenzen verlegt. Mijn vriend fietste wedstrijden en omdat ik geen zin had om steeds langs de zijlijn te wachten, ben ik na een tijdje gaan meefietsen. Ik ben nogal competitief aangelegd, dus dat was niet puur voor de lol. Ik wilde ook de beste en de snelste zijn. Uiteindelijk trainde ik 25 tot 30 uur per week, om maar zo goed mogelijk in vorm te raken. Met resultaat, want ik heb bij veel wedstrijden goede tijden gereden. Het hoogtepunt was mijn rit in Battle Mountain, Nevada in 2017, waar ik het Nederland snelheidsrecord op de fiets heb verbroken. Sindsdien heb ik af en toe nog een wedstrijd gereden, maar het is tegenwoordig vooral lange fietstochten maken en genieten van fietsen. Ik zit eigenlijk altijd op de fiets en fiets overal ter wereld. Zo ga ik elke dag op de fiets naar mijn werk, waarbij ik zowel heen als terug mooie omwegen zoek: via Kasteel de Haar of de Loosdrechtse Plassen. Lekker uitwaaien en om me heen kijken. Ik ga ook graag op fietsvakantie, naar Zuid-Tirol of door de Dolomieten. Je komt op de fiets op plekken waar je met de auto nooit zou belanden en ontmoet allerlei inspirerende mensen die ook veel van de wereld willen zien. Hard fietsen kan ik nog steeds heel goed, maar los van een incidentele wedstrijd doe ik het bewust wat rustiger aan. Ik heb geleerd om wat meer te genieten en minder competitief te zijn.’

‘Fietsen heb ik altijd al geweldig gevonden. Als kind ben ik een paar keer met mijn tante op fietsreis geweest, op mijn zestiende fietste ik met mijn vriendje naar België en twee jaar later trok in m’n eentje op de fiets door Nederland. Fietsen geeft me een groot gevoel van vrijheid en je ontmoet veel mensen, vooral als je in je eentje fietst. Iedereen wil weten waar je naartoe gaat en waar je vandaan komt. Je ziet ook veel meer van de natuur dan wanneer je in de auto ziet. Je hoort de vogeltjes fluiten of spot ineens een hert. Zo’n vijf jaar geleden heb ik van mijn hobby mijn werk gemaakt, door fietsverhalen te gaan schrijven en erover te vloggen. Vorig jaar zomer heb ik bijvoorbeeld met m’n vriend een stuk langs de oostkust van de Verenigde Staten gefietst voor een reportage. Maar ik heb voor artikelen ook gefietst in Noorwegen, Frankrijk en héél veel in Nederland. Ik stap meestal rond een uur of tien ’s ochtends op de fiets tot een uur of zes ’s avonds. Mijn gemiddelde snelheid is acht kilometer per uur, heel langzaam, want ik stop overal waar het me leuk lijkt. Even binnenlopen bij een molen, een kop koffie drinken op een terrasje. Fietsen is voor mij geen manier om zo snel mogelijk van A naar B te komen, het is een prettig middel om iets te kunnen zien. Bijkomend voordeel is dat fietsen een goed medicijn blijkt voor fibromyalgie, een chronische aandoening met veel pijn en vermoeidheid. Ik heb sinds mijn 18^e klachten, maar door al dat bewegen ben ik me steeds beter gaan voelen. Fietsen maakte me dus niet alleen heel gelukkig, het heeft me in zekere zin ook een beetje gered.’

‘Ik was een jaar of 11 toen mijn oudere broer op zoek ging naar een andere sport. Mijn vader opperde om eens te gaan kijken bij de wielervereniging. Ik wilde altijd overal bij zijn, dus ik ging mee. Mijn broer is uiteindelijk nooit op wielrennen gegaan, maar ik zei meteen: ‘Ik wil dit gaan doen.’ Wielrennen is een fysieke sport, je daagt jezelf uit, je bent lekker buiten bezig en je komt op eigen kracht op allerlei plaatsen. Dat geeft een bepaald gevoel van vrijheid, wat mij heel erg aanspreekt. Ik ben vrij competitief aangelegd, dus ik ging al snel meedoen aan wedstrijden. De voorbereidingen daarop pakte ik professioneel aan, want mijn doel was om binnen mijn eigen mogelijkheden zo goed mogelijk te worden. Dat doel heb ik nog steeds. Ik streef er tijdens het nieuwe cycloseizoen dus niet naar om eerste te worden. Als dat het enige is waar je mee bezig bent, dan kun je zo teleurgesteld worden. Dat heb ik in het verleden al te vaak meegemaakt. Een plek in de top-10 bereiken en mezelf verbeteren ten opzichte van vorig jaar, dat is wel waar ik naar toewerk. Als ik technisch goed rijd, dan komt het resultaat vanzelf. En ondertussen probeer ik ook gewoon zo veel mogelijk van het fietsen te genieten. Twee jaar terug ben ik zo hard gevallen dat ik zeven ruggenwervels brak, mijn rib, mijn pols en nog zo wat dingen. Het is mijn mooiste prestatie tot nu toe geweest dat ik weer terug ben op mijn oude niveau, en misschien zelfs beter dan voor m’n val. Dat ik weer functioneer op de fiets, is voor mij een grotere overwinning dan welke prijs dan ook.’

’t Woudt trekt de nodige mensen met een fiets of elektrische fiets, omdat diverse fietsroutes door Midden-Delfland en Westland het dorp doorkruisen. Het ligt bijzonder mooi in het Hollandse polderlandschap en aan de rand van een stiltegebied. Daar spot je vanaf de dijk weidevogels en vind je in het land langs de Zweth vele moerasplanten. In ’t Woudt zelf kun je heerlijk op adem komen als je een aantal kilometer op de teller hebt gezet. In het plaatselijke koffiehuis nuttig je bijvoorbeeld een boerenlunch voordat je het been weer over het zadel slaat. 

• WEETJE | Verdwalen op de fiets of e-bike is er niet bij in ’t Woudt, want het heeft welgeteld één straat. Geen Kerkstraat, Dorpsstraat of Stationsstraat, zoals in zoveel plaatsen. Nee, de enige straat aldaar heet Het Woudt. 
• TIP | Onderweg kom je langs twee Toeristische Overstappunten: Schipluiden en Wateringen. Dit zijn ook handige opstapplaatsen voor de fietsroute

Praktische informatie over de route

• Totale afstand: ruim 25 kilometer
• Begin- en eindpunt: Keenenburgweg 2, 2636 GM SchipluidenVolgorde knooppunten: 56 (1,2 kilometer), 55 (2,6 kilometer), 54 (1,3 kilometer), 26 (1,4 kilometer), 48 (1,8 kilometer), 59 (1,5 kilometer), 14 (1,5 kilometer), 15 (2,6 kilometer), 27 (1,6 kilometer), 32 (1,6 kilometer), 31 (1,5 kilometer), 34 (1,1 kilometer), 33 (2,1 kilometer), 62 (2,5 kilometer), 60 (0,9 kilometer), 56

‘Vanaf het moment dat de kinderen wat zelfstandiger werden, ben ik steeds meer op de fiets gaan doen. Ik woon in Rhoon, net onder Rotterdam, en doe alles op anderhalf à twee uur afstand op de fiets. Afspraken, vergaderingen, etentjes met vrienden. Wekelijks fiets ik tussen de zes en vijftien uur. Eerst had ik een racefiets, inmiddels een mountainbike, maar ik ga ook vaak weg op m’n gewone fiets. Fietsen werkt voor mij bijna meditatief. Als ik de route ken, dan is het een heerlijk moment om over van alles en nog wat na te denken: wat wil ik in m’n werk bereiken, hoe ga ik een bepaald concept neerzetten, waar wil ik over tien jaar staan? Ben ik op onbekend terrein, dan ben ik alleen maar bezig met waar ik naartoe moet en hoe ik daar ga komen. Dat is ook heel fijn, want daarmee maak je je hoofd helemaal leeg. Ik vind het ook lastig om sporten standaard in m’n leven in te plannen, maar ik houd wel van bewegen. Op de fiets combineer ik het aangename met het praktische. Ik merk dat ik van fietsen veel meer energie krijg dan wanneer ik in de file aansluit. Je krijgt lucht, je wordt lekker bruin, je ziet nog eens wat. Ik vind het leuk om nieuwe wegen in te slaan en me te laten verrassen. Dat is ook prettig voor je hersenen. Een beetje prikkeling, andere indrukken. Als ik toch een keer met de auto wegga, moet ik oppassen dat ik niet de tussendoorweggetjes kies die ik normaal gesproken op de fiets pak. Ik heb al eens met de auto bij de fietstunnel van de Beneluxtunnel gestaan. Dat je denkt: volgens mij moet ik die andere hebben!’

‘Toen ik geen parkeerkaart kon krijgen van m’n werk, dacht ik: dan ga ik maar fietsen. M’n fiets stamde nog uit m’n studententijd, dus ik heb meegedaan aan het Fietsplan en een normale fiets gekocht met twee zadeltassen en een mandje voorop. Sindsdien fiets ik vier keer per week vanaf ons huis in Wassenaar naar kantoor. Vijf kilometer heen, vijf kilometer terug. In het begin stapte ik in m’n mooie jurk op de fiets, maar tegenwoordig doe ik daar een joggingbroek onder met gemakkelijke gympen. Op mijn werk trek ik de joggingbroek uit en mijn hakken aan. Aan het einde van de dag herhaal ik de riedel in omgekeerde volgorde. Ik stap eigenlijk nooit met tegenzin op de fiets. Het is juist heerlijk dat ik ’s ochtends voordat ik op kantoor kom al door een bos heb gefietst. Soms zie ik ineens een buizerd langs de zijkant van het fietspad. En ik geniet ook erg van de zwarte zwaan die ik bijna dagelijks zie. Dat is zo’n bijzonder dier! Op zulke momenten kan ik echt denken: jemig, wat ben ik toch een gelukkig mens. Of het is ineens heel koud of juist warm. Als je fietst, kom je ineens veel meer in aanraking met de seizoenen. Oef, wat een wind. Of: wat een heerlijk weer ineens. De veronderstelling is vaak dat je in Nederland wel vaak nat zult regenen als je veel fietst, maar dat gebeurt bijna nooit. Als ik zes keer per jaar een plensbui op mijn hoofd krijg, dan is het veel. De laatste tijd word ik steeds vaker ingehaald door mensen met een motortje, maar ik ben een relaxte fietser. Geen haast, rustig om me heen kijken. Het is voor mij een rustmomentje. Ook na mijn werk, even bijkomen in de natuur. Ik denk dat veel mensen baat zouden hebben bij een dagelijks fietstochtje van en naar hun werk.’

‘Zo’n vier jaar geleden wilde ik iets aan sport gaan doen. Hardlopen viel af, want ik heb snel last van m’n knieën. Vervolgens heb ik een oude mountainbike gekocht, waarmee ik op pad ben gaan. De eerste keren waren zo zwaar dat het zweet van m’n voorhoofd gutste. Maar op een gegeven moment kom je in een flow terecht, waardoor het steeds leuker wordt. Ik ben verslavingsgevoelig in de positieve zin, waardoor ik er al snel geen genoeg meer van kon krijgen. Op die manier is het van de mountainbike via een eenvoudige racefiets naar een meer geavanceerde racefiets gegaan. Inmiddels zit ik op m’n derde racefiets, zo snel verslijt ik ze. Het begon met een rondje van 20 kilometer per week, maar ondertussen zit ik op gemiddeld 250 kilometer per week. De meeste kilometers maak ik van ons huis in Goes naar m’n werk in Veere en terug. Ik heb een auto van de zaak, maar het is mijn doel om zo vaak mogelijk met de fiets te gaan. Dat lukt zo goed dat mijn baas laatst vroeg of ik m’n auto nog wel had, haha. Op de heenweg pak ik vaak een extra lusje mee, maar na mijn werk probeer ik zo snel mogelijk thuis te komen. Als we pas om 2 uur ’s nachts klaar zijn, kan ik er soms wel van balen dat ik nog een uur moet fietsen. Met een beetje geluk lig ik dan om half 4 ’s nachts in bed, terwijl onze jongste om 6 uur ’s ochtends alweer wakker is. Aan de andere kant kan ik met wielrennen m’n kop heel erg leegrijden. Ik ben door het wielrennen gezonder gaan leven, val lekker af en ik vind het ook gewoon leuk op Strava te zien dat ik steeds meer kilometers maak. Het klinkt stom, maar dat geeft zo’n kick! Naast het dagelijkse woon-werkverkeer trek ik met enige regelmaat mijn fietspakje aan voor een grote toer, zoals de Ronde van Vlaanderen of de Ride for the Roses. Het is zelfs zo erg dat ik mijn benen scheer. De eerste keer dat mijn vrouw me dat zag doen, reageerde ze met: ‘Hallo, wat ben jij aan het doen?!’ Dat was een raar moment, maar inmiddels is ze eraan gewend dat wielrennen een levensstijl is geworden. Daar horen ook de juiste merkkleren en gladde benen bij.”

‘Anderhalf jaar geleden viel mijn oog op een oproepje voor de verkiezing van fietsburgemeester in Amsterdam. Ik las het en wist: dit ben ik. Elke dag fiets ik van m’n huis in Noord-Amsterdam naar Nieuw-West, in totaal twintig kilometer. M’n fietstochtjes zijn mijn persoonlijke fitness, maar ik vind het ook gaaf dat ik op de fiets zo duidelijk in contact ben met de stad. Ik pak nooit dezelfde route heen als terug. Dat zorgt ervoor dat ik de stad op allerlei manieren zie ontwikkelen: een nieuw koffiezaakje hier, het planten van een boom daar. Er is altijd een leuk contact met andere mensen, al is het maar een praatje voor een stoplicht. En je maakt van alles mee. Ik heb zelfs een keer een lama geboren zien worden in het Vondelpark! Als je in de auto zit, ben je daar geen onderdeel van. Dankzij m’n fiets blend ik in de stad en kom ik overal waar ik wil zijn. Vanmorgen vroeg ben ik op de fiets naar de tandarts gegaan, daarna heb ik de kinderen thuis opgehaald en naar school gebracht, vervolgens ben ik naar mijn werk gereden en straks ga ik uit eten en met vriendinnen naar de film. Sociale, culturele en werkgerelateerde activiteiten rijg ik aan elkaar met de fiets. Dat zie ik met een ander vervoermiddel niet snel gebeuren. Ik besef dat ik m’n leven zonder fiets niet op deze manier zou kunnen leiden. Daarom kies ik er bewust voor om op fietsafstand van m’n huis te werken. Natuurlijk baal ik soms een beetje als het regent, maar eenmaal op de fiets is dat meteen weg. Het is economisch ook slim, want je doet jaren met een fiets. En ik vind het fijn dat het een duurzame manier van vervoer is. Al het plezier dat ik in fietsen heb, wil ik als fietsburgemeester uitdragen. Benut je dag goed, gebruik de fiets.’

‘Als yogadocent geef ik op verschillende plekken les, wat betekent dat ik de hele dag van hot naar her reis. Scheveningen, het centrum van Den Haag, Kijkduin. Er is geen plek waar ik niet kom. Op de fiets, altijd op de fiets! Ik heb een beetje een aversie jegens het openbaar vervoer, zeker als het gaat om de trams in Den Haag. Op de een of andere manier kost een tramritje me heel veel mentale energie, terwijl fietsen me juist energie geeft. Het is een moment van bijladen, van bezinning en m’n hoofd leegmaken. Heb ik wat extra motivatie nodig, dan kies ik tijdens het fietsen voor een wat heftiger Spotify-lijstje. Dan trap ik lekker door, haha. Ik heb de liefde voor fietsen van huis uit meegekregen. M’n moeder is gek op fietsen en nam ons vaak mee op lange tochten. Vanuit onze toenmalige woonplaats Zoetermeer tweeënhalf uur de polder in, ergens een broodje eten en dan weer terug. Als we niet konden slapen, nam ze ons ook wel eens middenin de nacht mee op de fiets. Dat waren voor een kind prachtige avonturen. Op dit moment fiets ik op een inklapfiets, dat leek me handig, maar op lange afstanden is dat niet fijn voor m’n onderrug. Ik ben nu op zoek naar m’n volgende fiets, waarbij ik stiekem neig naar eentje met een bak erop. Daar zie ik toch een soort geromantiseerd beeld bij. Haren wapperend in de wind, een krat met een picknickmand en een verse bos bloemen erin. Ja, dat lijkt me wel wat.”

‘Fietsen is mijn alles. Dat is altijd zo geweest. Als twintiger ging ik al op een gehuurde tandem vanuit Druten naar Texel. Niks compleet verzorgde reis, maar elke dag honderd kilometer trappen, ’s avonds een plek zoeken om te slapen en de volgende ochtend weer verder. Ik houd van het avontuur, niet plannen, maar gáán. Ik begin ’s morgens om 5 uur met mijn werk, zodat ik ’s middags tijd heb om op de fiets te stappen. Gemiddeld rijd ik veertig tot vijftig kilometer per dag. We wonen tussen de Maas en de Waal in, dus ik fiets veel langs het water. Alle bruggen van Nijmegen heb ik gehad, binnenkort zet ik koers naar Zaltbommel. Vorig jaar had ik als wedstrijdje met mezelf afgesproken dat ik minimaal 2250 kilometer wilde fietsen, dit jaar ga ik in m’n eentje de Elfstedentocht fietsen. Als dat bevalt, wil ik in de komende jaren het Pieterpad gaan doen. Ook in m’n uppie, want anders moet je toch rekening houden met elkaar. Ik neem op de fiets altijd m’n fototoestel mee en wil kunnen afstappen of versnellen wanneer ik dat wil. Mijn man en kinderen zijn niet zulke grote fans van fietsen, maar ze zijn eraan gewend dat ik elke dag een rondje van minimaal tweeënhalf uur wil maken. Zelfs op vakantie gaat de fiets met ons mee. Als ik een paar dagen niet kan fietsen, dan ben ik gewoon niet blij.’

‘Fietsen betekende door de jaren heen steeds iets anders voor me. Toen ik op de basisschool zat, was fietsen saai en lang. Ik woonde in de polder en moest elke dag een paar kilometer heen en weer naar Bergambacht. Dat viel mee, maar het voelde voor mij heel ver. Als tiener was fietsen naar de middelbare school in Schoonhoven juist leuk. Vriendinnen ophalen en afzetten, op de terugweg langs het benzinestation om snoepjes in te slaan, uitgebreid afscheid nemen van iedereen. Het was een half uurtje fietsen, maar dat werd eindeloos gerekt. M’n studententijd in Utrecht werd gekenmerkt door een foeilelijke, kleine fiets, een soort kindermodel eigenlijk. Hij is één keer gestolen, maar na ongeveer een week vond ik ‘m weer terug. Als moeder kocht ik laatst eindelijk een écht nieuwe fiets, omdat het zo leuk is om met je kleintjes door de polder te fietsen. Na m’n studie ben ik terug verhuisd naar Bergambacht, waar ik woon met m’n man en onze drie kinderen. De jongste is 2 jaar en zit nog achterop bij mij, de oudste twee van 6 en 8 jaar fietsen zelf. Ik vind het heerlijk om met ze door de weilanden te fietsen en dieren te kijken. De eendjes in de sloot, de schapen in de wei. In de auto sjees je overal voorbij, maar op de fiets heb je de tijd om van alles te zien. Het is ook gezond én gezellig om lekker buiten in beweging te zijn. In het weekend stappen we vaak met z’n allen op de fiets. Dat zijn geen ware trektochten, maar een uurtje lekker de polder in. We eindigen vaak bij een speeltuin. Hoe leuk ze fietsen ook vinden, er moet voor de kinderen wel een soort doel zijn.’

‘Van kleins af aan fiets ik veel en vaak. Naar de middelbare school was de afstand bijna veertien kilometer, maar dat heb ik nooit erg gevonden. Voor mij hoort fietsen bij m’n leven zoals eten of slapen. Ik ben het altijd blijven doen, ook toen ik een baan kreeg die twintig kilometer verderop was. Naar mijn idee ben je met de auto vaak niet veel sneller, vanwege alle files. En als je fietst, heb je je sport voor de dag ook meteen gehad. Handig, toch? Tegenwoordig werk ik thuis, maar ik doe met onze twee kinderen nog steeds alles op de fiets. Ik breng ze op de fiets naar school, eentje voorop en eentje achterop, we gaan op de fiets naar verjaardagen, zwemles, noem het allemaal maar op. Ik vind het lekker om te fietsen, omdat je alles net iets intenser beleeft dan in de auto. Je groet makkelijker iemand, stopt even voor een praatje. Het is gratis en je bent lekker buiten. Je kunt je fiets ook overal makkelijk kwijt, waardoor je kunt gaan en staan waar je wilt. Dat vind ik heel belangrijk. Als we een weekendje weggaan of op vakantie, dan nemen we de fietsen ook bijna altijd mee. Afgelopen zomer hebben we met de kinderen een dagje door Parijs gefietst. Het was bloedheet, maar wel heel leuk. Zo veel fijner dan in een bus of met de auto, en de fietspaden waren beter en duidelijker dan ik had verwacht. Doordat we op de fiets waren, hebben we op één dag veel van de bekende toeristische plekken kunnen zien. Dat was op een andere manier nooit gelukt, zeker niet met twee jonge kinderen.’

‘Een jaar of vijf geleden kwam ik op het idee om onze tweede auto in te wisselen voor een elektrische fiets. Ik werkte in die tijd fulltime als taxichauffeur in Druten, zo’n zeven kilometer verderop. Omdat ik vaak op afroep beschikbaar moest zijn, was een gewone fiets geen optie. Dan duurde het veel te lang voordat ik bij de centrale zou zijn. Met een elektrische fiets had ik dat probleem niet, terwijl het wel veel geld scheelde. Vanaf het eerste ritje was ik verkocht. Je bent lekker buiten en pakt je beweging, maar je hebt niet de nadelen van fietsen. Zo houd je op een gewone fiets toch altijd rekening met het weer. Op een elektrische maakt dat niets uit, want zelfs met keiharde tegenwind ga je lekker vooruit. Dat maakt je net iets flexibeler, dus al snel pakte ik elke dag de fiets. Naar m’n werk, naar familie en vrienden. De elektrische fiets was toen nog niet zo ingeburgerd als nu, dus in het begin werd er door mijn omgeving een beetje sceptisch op gereageerd: ‘Je bent begin 20, zo’n fiets is toch iets voor oudjes?’ Maar ze zagen al snel de voordelen ervan in, zeker toen ik twee jaar te horen kreeg dat ik een zusje van de Ziekte van Crohn heb. Hierdoor kan ik m’n werk niet meer doen en kost het me veel energie om mezelf te verplaatsen. Met de auto weg is lastig, omdat alles zo snel gaat. Op de fiets lukt het beter om adequaat te reageren, maar de gewone fiets is te belastend. De elektrische fiets is daarom een uitkomst, omdat ik veilig van A naar B kan rijden, zonder dat het te zwaar voor me is. Het is heerlijk dat ik zo toch even in beweging kan zijn en meteen wat frisse lucht meepak. Ik was al blij met m’n elektrische fiets, maar door mijn chronische ziekte is dat gevoel nog eens verdubbeld.’

‘Anderhalf jaar geleden gingen mijn man en ik op vakantie naar Zeeland. Ik had in de periode daarvoor veel op m’n bord gehad en voelde de behoefte om bij te komen. Rust en ruimte, frisse lucht, veel bewegen. Ik doe aan kitesurfen, maar dat kun je alleen doen als het waait en de omstandigheden goed zijn. Fietsen kun je altijd, maar ik vind het lastig om mezelf er zonder doel toe te zetten. Dat doel kreeg ik automatisch toen mijn vriend weer moest werken en de auto meenam. Ik bleef in Zeeland op de camping en ging fietsend m’n eten bij elkaar halen. Eerst nog bij de supermarkt, maar later ook bij de stalletjes die ik langs de weg zag. Al snel kreeg ik de smaak te pakken en fietste ik elke dag urenlang. Dat beviel zo goed dat ik dacht: dit ga ik thuis ook doen. We wonen in het Westland, waar je bij bijna alle kwekers een automaat met aardbeien, snoeptomaatjes of andere groentes vindt. Vlees en zuivel haal ik bij boerderijen, de rest van de spullen haal ik bij een biologische winkel een dorp verderop. In de winter fiets ik twee of drie keer per week, in de zomer dagelijks. De ene dag tien kilometer voor een zak aardappels, de andere dag dertig kilometer om rauwe melk te tappen bij een boer. Fietsen werkt voor mij heel stress-ontladend. Ik word er vrolijk, blij en ontspannen van. Inmiddels zit het zo in m’n systeem om mijn eten bij elkaar te fietsen dat het niet eens meer in me opkomt om de auto te pakken. Het is een manier van leven geworden.’

Ook zin om je eten bij elkaar te fietsen? Op Marja’s website www.fietsenvoormijneten.nl en de bijbehorende Facebook-groep vind je allerlei tips.

‘Ik heb nooit een rijbewijs gehad, dus ik doe al mijn hele leven alles op de fiets. Boodschappen doen, de kinderen bepakt en bezakt naar hun vader brengen, in het donker in de regen naar atletiek. Omdat ik geen auto heb, is fietsen een noodzaak, maar ik geniet er ook van. Op een warme avond door de stad fietsen, langs alle terrasjes. Daar word ik heel blij van! Of in de zomer met de kinderen vanaf het strand terug naar huis fietsen. Dan is even alles goed. Toen ik lang geleden een jaar in Bangkok woonde, reisde ik vanwege het chaotische verkeer met een motortaxi naar m’n werk. Mijn dagelijkse fietstochtjes waren een van de dingen de ik in die tijd echt heb gemist. Zoals wij Nederlanders met fietsen omgaan en het gewoon altijd en overal doen, dat is uniek in de wereld. Toch fiets ik ook graag op reis, zowel in Europa als ver weg. Vorig jaar nog op Bali! We fietsten op onze mountainbikes over smalle modderige paadjes met kuilen, maar ook door een prachtig groene wereld, langs tempels, boeren in het veld en verbaasd opkijkende kinderen. Soms over de weg en soms dwars tussen de rijstterrassen door om uiteindelijk net ten noorden van Ubud te eindigen. Een leuke en sportieve manier om een inkijkje in het lokale leven op Bali te krijgen. Ook bijzonder was de fietstour met mijn 11-jarige dochter langs de highlights in Rome. Eerst dacht ik: oh jee, als dit maar goed gaat! Ze is een terugtraprem gewend en kreeg een fiets met handremmen, fietspaden zijn er vrijwel niet in Rome en dan die scooters die door de steegjes scheuren… Maar het ging heel goed en het was juist ontzettend leuk om te doen. In korte tijd zie én hoor je ontzettend veel. Ik zou niet weten waar ik zou zijn zonder de fiets.’

Dirk de Vries: ‘Ik fiets al mijn hele leven. Recreatief, maar toen ik jonger was ook wedstrijden. Lang geleden heb ik zelfs een keer Joop Zoetemelk verslagen! Ik ben graag in de natuur en vind het leuk om onderweg om me heen te kijken en andere mensen te ontmoeten. Zo raakte ik bijna twintig jaar geleden tijdens een rondje IJsselmeer in gesprek met een oudere heer op een wel heel oude damesfiets. Hij vertelde me dat hij bezig was om vijfhonderd keer om het IJsselmeer te fietsen in tien jaar tijd. Ik dacht: dat ga ik ook doen! En dat heb ik gedaan. Onderweg maakte ik natuurlijk van alles mee. Prachtige ontmoetingen, hagel- en sneeuwbuien, stortbuien en wind, vooral veel wind, want bij het water waait het meestal. Maar ik heb de Waddenzee en het IJsselmeer ook als een spiegel zo vlak gezien. Het is in alle seizoenen en onder alle weersomstandigheden een feest om buiten te zijn.

Na de eerste vijfhonderd heb ik samen met mijn vrouw de Santiago de Compostella gefietst, dat had ik haar beloofd. Op verzoek van de vrienden die ik in al die jaren rond het IJsselmeer had gemaakt, ben ik daarna weer rondjes gaan fietsen. Niet eens met de bedoeling om er nog vijfhonderd te doen, dat plan ontstond gaandeweg. Nu resten mij er nog zeventien om de duizend vol te maken. Vanwege de afsluiting van het fietspad op de Afsluitdijk, doe ik dat gedeeltelijk met een omweg, maar het duizendste rondje zal in overleg met Rijkswaterstaat een écht rondje worden. Ik zit inmiddels op fiets nummer vier, maar ik doe mijn fietsrondjes nog steeds met hetzelfde lichaam. Dat is eigenlijk het echte wonder. Vijf keer de wereld rond op tarwebroodjes en een banaan. Fietsen zit mij in het bloed en ik kan me niet voorstellen dat ik niet meer zou fietsen. Als ik een poosje niet rond het IJsselmeer ben geweest, kan ik hunkerend op de dijk staan om Gaasterland te ontwaren. Dan wil ik er weer heen!’

‘Elke dag stap ik op mijn oude Gazelle. Ik heb ‘m ooit gekocht op Texel, waar ik ben opgegroeid. Het was een oude huurfiets, maar hij is megasterk en gaat al jaren mee. Ik ga erop naar m’n werk, breng er mijn kind mee naar school, fiets ermee naar afspraken. Ik weiger in de auto te stappen als ik binnen Amsterdam moet zijn. Fietsen is veel leuker en ik vind het prettig als ik sneller ben dan de tram en de auto’s. Het is een beetje een wedstrijd voor me om ze voor te blijven. Ik geef gewoon altijd lekker gas op de fiets. Zo’n tien jaar geleden ben ik naast het ‘gewone’ fietsen begonnen met wielrennen. M’n schoonouders hebben een huisje bij de Mont Ventoux. Ik begreep dat het voor veel mensen nogal een ding was, die berg. Om zelf uit te vinden waarom, heb ik op een dag een fiets gehuurd met veel versnellingen. Ik ben naar boven gereden en begon onderweg te begrijpen wat er zo leuk is aan jezelf uitdagen. Het leek me wel leuker om dat een volgende keer niet op een normale fiets te doen, maar op een racefiets. Vervolgens heb ik een racefiets aangeschaft. Ik vond het meteen leuk. De snelheid, de uitdaging, het afzien, de euforie als je de top haalt. Het is voor mij een manier om even lekker alleen te zijn en na te denken. Het brengt me rust, plezier en voldoening. Ik wielren als het mooi weer is wekelijks in Nederland, maar ik ga ook vaak fietsen in het buitenland. Elk jaar probeer ik mijn tijd te verbeteren op de Mont Ventoux. Mijn beste tijd tot nu toe is 2 uur en 6 minuten. Dat is voor professionals gerommel in de marge, maar voor een gewone vrouw is het best aardig.’

Het groene karakter van deze fietstocht zit hem in meerdere dingen. Allereerst de natuur: de route voert heel wat kilometers door het buitengebied en langs de rand van Amstelveen, ver weg van de drukte. Bovendien gaat de rit door het Amsterdamse bos, decennia geleden kunstmatig gecreëerd en bedoeld om de stedelingen een groene achtertuin te bieden. Met onder meer de waterpartijen, oude bomen, weiden, bruggetjes en goed begaanbare paden is dit een mooie plek om te fietsen.

Wijn, groenten, kruiden, kaas

Er is echter nog iets waarom we deze fietsroute groen mogen noemen: je komt tijdens de rit langs verschillende duurzame bedrijven. Scoor bijvoorbeeld een fles biologische – of andere – wijn bij de Amsteltuin, een wijngaard midden in een recreatiegebied waar het heerlijk toeven is. Je kunt hier met eigen ogen zien hoe wijn wordt geproduceerd. In het Amsterdamse Bos zit geitenboerderij Ridammerhoeve, compleet met moestuin vol biologische groenten en kruiden, plus een boerderijwinkel.

Praktische informatie over de route

- Totale afstand: 25 kilometer

- Begin- en eindpunt: Amsteldijk Zuid 78A, Amstelveen

- Volgorde knooppunten: 67, 61, 84, 83, 85, 88, 90, 92, 93, 68, 67